Γράφει η Δέσποινα Κουτσούμπα*
Θα σας πω μια ιστορία με δημοσίους υπαλλήλους και «εμβάσματα» στο εξωτερικό:
Το 2005 αρρώστησε η μαμά μου σε ηλικία 53 ετών, με καρκίνο στο πάγκρεας. Το βρήκαμε πολύ νωρίς, αλλά ήταν πολυ επικίνδυνος καρκίνος (όντως, δύο χρόνια μετά τη χάσαμε). Για μια σειρά από λόγους (συμπεριλαμβανομένου του ότι ο μπαμπάς μου είναι χειρουργός και δεν μπορούσαμε να του ξεκολλησουμε την ηλίθια ιδέα ότι έπρεπε ο ίδιος να την εγχειρίσει, και μπροστά στον κίνδυνο να χάσουμε δύο γονιούς αντί για έναν…) αποφασίσαμε να χειρουργηθεί σε Ειδικό Κέντρο Παγκρέατος στη Γερμανία.
Θα σας πω μια ιστορία με δημοσίους υπαλλήλους και «εμβάσματα» στο εξωτερικό:
Το 2005 αρρώστησε η μαμά μου σε ηλικία 53 ετών, με καρκίνο στο πάγκρεας. Το βρήκαμε πολύ νωρίς, αλλά ήταν πολυ επικίνδυνος καρκίνος (όντως, δύο χρόνια μετά τη χάσαμε). Για μια σειρά από λόγους (συμπεριλαμβανομένου του ότι ο μπαμπάς μου είναι χειρουργός και δεν μπορούσαμε να του ξεκολλησουμε την ηλίθια ιδέα ότι έπρεπε ο ίδιος να την εγχειρίσει, και μπροστά στον κίνδυνο να χάσουμε δύο γονιούς αντί για έναν…) αποφασίσαμε να χειρουργηθεί σε Ειδικό Κέντρο Παγκρέατος στη Γερμανία.